Veel dieren zijn na de geboorte aangewezen op de moeder voor zorg, voeding en de begeleiding naar volwassenheid. Nog even afgezien van de vele diersoorten die het helemaal zonder (broed)zorg moeten stellen en direct hun eigen pad moeten vinden. De vaders zijn meestal alleen verantwoordelijk voor de bevruchting of spelen slechts nog een marginale rol nadat de jongen ter wereld zijn gekomen.

Toch zijn er meerdere uitzonderingen op deze regel. Van veel vogels is het bekend dat ze samen de zorg voor de kleintjes op zich nemen. Veel vogelparen zijn ook monogaam. Zij blijven een heel leven bij elkaar. Ook onder zoogdieren is er een welbekend voorbeeld van ouders die – in de regel – samen zorgen voor hun nageslacht, namelijk de mens. Menselijke vaders voelen een grote verantwoordelijkheid voor hun kinderen en dragen op vele fronten bij aan de zorg en opvoeding.

Spelenderwijs opvoeden

Ook rode vossen zijn zeer betrokken bij de opvoeding van hun jongen. Zodra ze oud genoeg zijn neemt vader vos ze mee op ‘namaakjacht’ waarbij ze alle finesses van het jagen leren zoals het volgen van een geurspoor. Ook stoeit hij stevig met de jonge welpen, waardoor ze de spierkracht en vaardigheid ontwikkelen, die ze later in hun leven hard nodig hebben. Spelenderwijs bereid hij ze zo voor op hun volwassen bestaan.

Mannelijke smalbekkikkers in de tropische wouden van Papoea Nieuw Guinea zijn direct na het leggen van de eitjes door de moeder verantwoordelijk voor het legsel. Moeders gaat er vandoor en vader bewaakt de eitjes tot ze uitkomen. Deze kikkers slaan het kikkervisjes stadium over en komen direct als piepkleine kikkertjes ter wereld. Vervolgens is vader nog niet klaar: hij neemt alle kleine kikkertjes – ongeveer 25 stuks – op zijn rug en gaat vervolgens op pad. Een week lang, legt hij iedere nacht een aantal meters af. Tijdens deze reis springen de kleintjes één voor één van zijn rug af om aan hun eigen leven te beginnen.

Dit zijn de beste vaders van het dierenrijk

Penseelaapjes zijn ook vanaf dag één betrokken bij de verzorging van hun jongen. Vaak krijgen de ouders een tweeling en de kleine penseelaapjes hebben heel veel zorg nodig. Vader helpt en verzorgt de moeder tijdens de geboorte en draagt de jongen de eerste weken op zijn rug. Moeder hoeft de jongen alleen maar te zogen. Ook in de latere opvoeding trekken moeder en vader penseelaap samen op om hun nageslacht alles te leren wat ze moeten weten voor later.

‘Zwangere’ vader

Bij keizerspinguins zijn het de vaders die de eieren uitbroeden. Gedurende twee maanden houden zij het ei warm door middel van een speciale warme huidlaag die ze over het ei leggen. Dag en nacht houdt hij het ei zo warm en dat dus wekenlang. Zelfs eten doet hij niet. Moeder is ondertussen juist op jacht om voedsel voor zichzelf en het kuiken dat er straks aankomt te verzamelen. Zodra het kuiken geboren is, neemt zij de verzorging van vader even over en kan hij eindelijk zelf gaan eten. Vanaf dat moment zijn vader en moeder gezamenlijk verantwoordelijk voor hun jong.

Maar zeepaardjes overtreffen al deze supervaders ruimschoots. De mannetjes en vrouwtjes vormen namelijk net als vogels een levenslang paar, maar in tegenstelling tot andere diersoorten zijn het bij zeepaardjes de mannetjes die ‘zwanger’ worden en de jonge zeepaardjes in een soort broedbuidel bij zich dragen tot ze volgroeid zijn. Afhankelijk van de soort kan vader op deze manier wel 1500 eitjes bij zich dragen. Na vier weken worden de jonge zeepaardjes geboren en dan is het gedaan met de zorg. Jonge zeepaardjes moeten direct voor zichzelf zorgen. Gelukkig zijn ze daar dan ook helemaal klaar voor!

Laat een reactie achter