Aantal huismussen afgenomen

De belangrijkste oorzaak voor de daling in het aantal vogelsoorten is de afname van groen in de steden doordat de steden worden volgebouwd en er minder braakliggend terrein is. Opvallend is dat zelfs populaties van vogelsoorten die normaal gesproken goed gedijen in stedelijke gebieden zijn afgenomen. Het gaat dan om soorten als de huismus, gierzwaluw, zwarte roodstaart en spreeuw. De grootste daling vond plaats onder vogels die in bossen en parken leven. Hun aantal nam af met twintig procent. Ook de vogels die in het openbaar groen (struwelen, houtwallen, weilanden) leven komen minder voor. Hun populaties namen af met tien procent.
Opvallend genoeg nemen de aantallen vogelsoorten die in de buurt van water en moerassen leven wel toe. Sinds 2007 groeiden de aantallen met dertig procent. Onder andere de krakeend en de grauwe gans doen het goed. Dit komt onder andere door hun sterke groei in de buitengebieden waardoor ze steeds meer richting de stedelijke gebieden gemanoeuvreerd worden. Een andere opvallende constatering is de toename van kleine mantelmeeuwen en zilvermeeuwen in de steden. Zij hebben de steden als alternatief gekozen omdat langs de kust de broedseizoenen verstoord worden door vossen en mensen. Op daken in steden en dorpen vinden ze wel de rust die ze nodig hebben. Zelfs als die daken ver in het binnenland liggen.

De diversiteit van vogels in steden gaat achteruitNatuurinclusief bouwen

De vogelbescherming neemt de afname van stadsvogels erg serieus en is daarom al jarenlang bezig met projecten die de vogels moeten beschermen. Samen met (lokale) overheid vormen ze visie en beleid om de leefomgeving in steden en dorpen voor mens én dier te verbeteren. Ook is er dankzij de organisatie een award voor natuurinclusief bouwen in het leven geroepen waardoor al tijdens de bouw van woningen rekening wordt gehouden met ‘woonruimte’ voor vogels en vleermuizen. Tot slot is de vogelbescherming partner van het Nationaal Daken Plan: een coalitie van partners die de daken in steden willen benutten om opgaves zoals klimaatadaptatie, biodiversiteit en duurzame energie aan te kunnen gaan.

Het bericht De diversiteit van vogels in steden gaat achteruit verscheen eerst op Dieren.

Vraag een willekeurig persoon om een gorilla na te doen en hij zal zich direct met de vuisten op de borst slaan. Het typische gedrag van deze indrukwekkende apen werd extra bekend dankzij de iconische film King Kong die in 1933 uitkwam. De film – wereldberoemd geworden dankzij de voor die tijd spectaculaire special effects – ging over een reusachtige gorilla die verliefd werd op een mooie dame. Dankzij films als deze, en al die andere talloze films met gorilla’s, is het borstroffelen een symbool geworden van imponerend gedrag.

Waarom gorilla’s zich op de borst slaan

Tot voor kort hadden wetenschappers wel vermoedens waarom gorilla’s zich op de borst roffelen, maar echt onderzoek was er nooit naar gedaan. Tot primatoloog Edward Wright en zijn team de berggorilla’s in het Volcanoes National Park in Rwanda gedurende een drieduizend uur durend onderzoek observeerden. Met behulp van audioapparatuur legden ze de geluidsfrequentie van de borstslagen vast, net als het aantal slagen en de hoeveel tijd die de aap aan het roffelen was. Dit vergeleken ze met de omvang en het gewicht van de verschillende mannetjes.

Communiceren met borstgeroffel

Uit het onderzoek bleek dat de grotere mannetjes een lager geluid produceren dan de kleinere. Op die manier kunnen mannetjes, zonder elkaar te zien, eventuele concurrenten laten weten met wat voor een tegenstander ze te maken hebben. Uit eerder onderzoek was al gebleken dat de grootte van de gorilla van invloed is op de status en kans op voortplanting en nu weten wetenschappers dat ze dat via het borstgeroffel kunnen communiceren, zelfs op afstand. Of het vrouwtjes ook verleid tot het op zoek gaan naar de maker van een indrukwekkende roffel is nog niet bekend. Wel weten de wetenschappers dat de mannelijke zilverrug vaker op zijn borst roffelt als er vruchtbare vrouwtjes in zijn groep zitten die willen paren. Hoogstwaarschijnlijk kunnen gorilla’s elkaar onderling ook herkennen aan hun roffel.

De reden dat het geluid van de grotere gorilla’s lager is dan die van de kleinere, komt waarschijnlijk doordat gorilla’s met een grote omvang ook een grotere luchtzak bij hun strottenhoofd hebben. Dankzij King Kong is er trouwens ook een misverstand over de manier waarop de gorilla’s zich op de borst slaan. Dit doen ze niet met hun vuisten, maar ze vormen een soort kommetje met hun handen. Waardoor het geluid beter overkomt. Tijdens het roffelen gaan ze staan. Niet zozeer om te imponeren, maar om te zorgen dat het geluid ook over een lange afstand is te horen.

Op de borst slaan voorkomt een gevecht

Dit laatste is heel belangrijk, want dankzij het borstroffelen worden veel gevechten tussen mannetjes voorkomen. Zelfs voor de grootste zilverrug brengt een gevecht ernstige risico’s met zich mee en voorkomen is beter dan genezen. Dankzij de borstroffel kan een potentiele concurrent nog eens goed nadenken of hij die uitdaging wel aan wil gaan!

Het bericht Waarom gorilla’s zich op de borst slaan verscheen eerst op Dieren.

Verwarrend hoor, wanneer heb je nou te maken met een cheeta en wanneer met een luipaard? Twee dieren die op elkaar lijken en in het Nederlands dan ook nog eens bijna dezelfde naam hebben! Vergis jij je ook altijd? Nou, dit zijn de belangrijkste verschillen tussen een cheeta en een luipaard!

Dit zijn de verschillen tussen een cheeta en een luipaard

Ze worden nog al eens door elkaar gehaald, deze twee katachtigen uit Afrika en Azië. Niet zo gek, gezien de overeenkomsten. Beide zijn indrukwekkende roofdieren die een hoge snelheid kunnen halen. De mooie gevlekte vacht van beide is al sinds de vroege geschiedenis een inspiratiebron voor modeontwerpers en interieurarchitecten. Maar beiden zijn ook – ondanks hun enorme kracht en souplesse – kwetsbare diersoorten die beschermd moeten worden voor uitsterven.

Maar gelukkig zijn er ook een paar verschillen die het onderscheid makkelijker maken. We nemen ze even met je door!

Jachtluipaard of luipaard?

We beginnen even met de namen. Want jachtluipaard of luipaard haal je makkelijk door elkaar bij twee op elkaar lijkende dieren. Maar het zit zo: De cheeta wordt ook wel jachtluipaard of gepard genoemd. Zijn wetenschappelijke naam is Acinonyx jubatus en hij behoort tot de onderfamilie Felinae oftewel de kleine katten. Van die groep is hij samen met de poema wel weer het grootste lid, maar dat terzijde. Het luipaard is lid van de onderfamilie Pantherinae, oftewel de grote katten. Zijn wetenschappelijke naam is Panthera pardus en hij wordt dan ook in veel landen aangeduid als panter.

Verder verschillen de twee in leefwijze. Waar de luipaard een nachtdier is, die het liefst alleen leeft, heeft de cheeta als dagdier meer sociale vaardigheden. Meestal opereert deze snelle jongen alleen, maar soms jagen cheeta’s samen op groter wild zoals zebra’s. Bovendien zijn cheeta’s minder agressief naar mensen waardoor dit dier vooral in het verleden nog wel eens als huisdier werd gehouden.

Luipaarden zijn net als tijgers goede zwemmers en leven in rivierbossen, graslanden en bossen. Hier jaagt hij op de grotere hoefdieren zoals elanden. Maar ook primaten (o.a. apen) en kleiner voedsel zoals mestkevers staan op het menu. Cheeta’s verschuilen zich in halfwoestijnen en savannes tussen het hoge struikgewas en gras voor ze op hoge snelheid achter hun prooi aangaan. Ze zijn het snelste landdier ter wereld. Cheeta’s jagen voornamelijk op kleinere hoefdieren zoals springbok, antilope en gazelle.

Of toch jaguar?

Gelukkig kun je het ook zien aan het uiterlijk, want hoewel cheeta en luipaard erg op elkaar lijken zijn er toch echt veel verschillen. Allereerst de bouw: een luipaard is met zijn kortere poten en lange lichaam veel grover gebouwd dan de ranke cheeta, die meer weg heeft van een hazewindhond met zijn brede borstkas en lange poten. Een luipaard heeft bovendien een gele vacht met kleine zwartbruine vlekken in rozetvorm, terwijl de cheeta een meer lichtbruine vacht heeft met eenvoudige zwarte vlekken. En zie je zwarte ‘traansporen’ van de ogen langs de neus lopen? Cheeta!

Tot slot wijzen we je er graag nog even op dat in Zuid-Amerika nog een familielid van deze katachtigen rondloopt, die qua uiterlijk erg op ze lijkt. Dat is natuurlijk de imposante jaguar, die net zo’n prachtig vlekkenpatroon heeft als het luipaard. Kleine tip: De vlekken verraden de jaguar, deze zijn groter dan die van het luipaard. Heeft hij grote bruinzwarte vlekken en woont hij in Zuid-Amerika? Dan heb je te maken met een jaguar!

Het bericht Dit zijn de verschillen tussen een cheeta en een luipaard! verscheen eerst op Dieren.

In het nieuws gaat het vaak over dieren die ernstig bedreigd zijn, op uitsterven staan of zelfs al uitgestorven zijn. Zelfs de grootste optimist zou er treurig van worden. Gelukkig gebeurt het andersom ook: nieuwe diersoorten die ontdekt worden of – en dat is misschien nóg leuker nieuws – diersoorten waarvan gedacht werd dat ze al uitgestorven waren, die toch ineens weer opduiken!

Uitgestorven gewaande Zwartbrauwmuistimalia

Zo waren vogelkenners van over de hele wereld dolgelukkig toen ze ontdekten dat de Zwartbrauwmuistimalia nog steeds leeft in de tropische bossen op het Indonesische eiland Borneo. Het dier was al 170 jaar niet meer waargenomen en werd als mogelijk uitgestorven beschouwd. Dat het dier überhaupt ooit had bestaan was wel duidelijk: in Naturalis in Leiden hebben ze een opgezet exemplaar die een Nederlandse bioloog in de negentiende eeuw heeft meegenomen uit Indonesië.

Uitgestorven en zeldzame soorten duiken weer op

Twee enthousiaste vogelaars, inwoners van Borneo, vroegen zich al vaker af wat voor een vogel die kleine bruin, zwart en grijs gevederde vogel toch was. Ze wisten hem te vangen en een foto te maken. Diverse experts zochten de beschrijvingen erbij en kwamen tot de conclusie dat het inderdaad ging om de uitgestorven gewaande Zwartbrauwmuistimalia. In eerste instantie is nog gedacht dat het om een andere muistimalia ging, maar die theorie kon snel ontkracht worden. Nu is de verwachting dat de herontdekking een nieuwe stroom vogelliefhebbers naar Borneo trekt, wat een enorme impuls voor het (eco)toerisme zou zijn.

Zeearenden en kraanvogels

Maar ook andere diersoorten duiken ineens weer op. Zo werd de enige schijfslak die ooit in Nederland voorkwam, de Zuiderzee-schijfslak, onlangs gevonden in een getijdengebied van de Oosterschelde. Na het indammen van de Zuiderzee verdween deze slak langzaamaan uit het gebied. Na 1940 werd de Zuiderzee-schijfslak in Nederland als uitgestorven beschouwd. Wetenschappers weten alleen nog niet zeker of het gaat om dezelfde soort schijfslak of dat dit een nieuwe, nog niet ontdekte variant is.

Niet alleen uitgestorven soorten worden herontdekt. Ook zeldzame dieren die in Nederland niet voorkomen, worden vaker gesignaleerd in de Lage Landen. Vooral het aantal vogels valt daarbij op. Neem bijvoorbeeld de zeearend, die uit zichzelf Groningen uitkoos als nieuwe stek. Of kraanvogels die niet meer alleen overvliegen, maar tegenwoordig ook broeden in Nederland. De ooievaar die in de jaren 70 zo goed als verdwenen was in Nederland is ook weer talrijk op diverse locaties. Vooral de weer wat wildere natuur waar de laatste jaren op ingezet is, lijkt de fauna in ons land goed te doen. Kijk, en daar worden de optimisten dan wel weer blij van!

Het bericht Uitgestorven en zeldzame soorten duiken weer op! verscheen eerst op Dieren.

Tal van dieren hebben zich in de loop van duizenden tot miljoenen jaren fysiek aangepast aan de omgeving waarin ze leven. Van het voedsel dat ze eten tot de huid die hun moet beschermen: vrijwel alle kenmerken van een dier hebben een specifieke functie die er voor heeft gezorgd dat het dier zo lang kon overleven en zo zijn welverdiende plekje in het dierenrijk heeft veroverd. Een mooi voorbeeld van zo’n dier die volledig is aangepast aan zijn omgeving is de ijsbeer. Niet alleen kan hij door zijn dikke vacht en huid uitstekend tegen de kou: zijn hele manier van leven is in balans met de soms barre omstandigheden op de bevroren vlaktes van de Noordpool.

‘Witte’ vacht, maar zwarte huid

Ten eerste zijn mooie witte vacht die hem voldoende camouflage geeft in zijn leefomgeving. Eigenlijk is deze helemaal niet wit, maar heeft hij een zwarte huid en holle, doorzichtige haren. De doorzichtige haren ‘transporteren’ de warmte van de zon naar de zwarte huid die deze veel beter vasthoud dan een witte huid zou doen. Zwart absorbeert warmte en wit weerkaatst het. Zo maakt de ijsbeer optimaal gebruik van de zon om op te warmen of zijn vacht te drogen na een zwempartij.

De ijsbeer

Dan heb je nog de voetzolen van de ijsbeer. Deze heeft kleine kussentjes die precies de juiste mate van grip geven tijdens het lopen op het gladde ijs. Daarnaast zijn ze heel lang, wel 30 centimeter. Hierdoor wordt het gewicht van het dier goed verdeeld. Een ijsbeer kan snel rennen: hij haalt zomaar 40 kilometer per uur. Dat doe je niet snel na, zelfs niet op een fiets! Als hij toch per ongeluk uitglijdt, kan hij dat herstellen door zijn scherpe nagels in het ijs te slaan.

Maandenlang zonder voedsel

Je kunt je voorstellen dat op de Noordpool voedsel niet altijd voor handen is. Daarom kunnen ijsberen hele lange tijd overleven zonder voedsel. Wanneer een ijsbeer jongen krijgt, kruipt ze in een kleine, zelf gegraven ijsgrot om die vervolgens maandenlang niet te verlaten terwijl ze haar jongen baart en zoogt. Tijdens die kraamperiode eet en drinkt ze 3 tot 4 maanden helemaal niets. Pas als haar jongen er aan toe zijn, verlaten ze hun schuilplaats. Het spreekt voor zich dat ze dit alleen kan doen als ze in de tijd daarvoor een flinke (vet)reserve heeft opgebouwd. Zeehonden voorzien voor een groot deel in deze reserves door hun dikke speklaag en zijn dan ook een belangrijke voedselbron voor dit volledig aangepaste roofdier.

Het bericht De ijsbeer: volledig aangepast aan zijn omgeving verscheen eerst op Dieren.

Mexicaanse wandelvis

Axolotl is een Azteekse naam en heeft meerdere betekenissen waarvan watergod, waterhond en watermonster de bekendste en meest gebruikte zijn. Het diertje wordt net als andere salamanders als larve geboren, met kieuwen en een staart, maar in tegenstelling tot wat we zien bij gewone salamanders verdwijnen deze niet. Hij krijgt geen longen en dankzij de kam op zijn rug en zijn lange staart doet hij nog het meest denken aan een wandelende vis. Vandaar dat hij ook wel Mexicaanse wandelvis genoemd wordt.

Maak kennis met de axolotl!

Maar ook de rest van zijn uiterlijk is opmerkelijk. De lange kieuwen op de achterzijde van zijn kop, in combinatie met zijn kleine oogjes en brede ‘lachende’ mond geven hem een exotisch, jeugdig en vriendelijk voorkomen. Met zo’n mediageniek uiterlijk is het dan ook niet gek dat axolotls voorkomen in de populaire game Minecraft en Pokémon liefhebbers direct gelijkenissen zien met de personages Mudkip en Wooper.

Eind negentiende eeuw ontstond een mutatie die een witte axolotl met donkere ogen opleverde. Dit was geen albino, want die hebben rode ogen. Sindsdien is veelvuldig gekweekt met deze witte variant. De witte axolotl met donkere ogen en gekleurde kieuwen is vooral populair als huisdier in een aquarium. In het wild hebben ze deze kleuren niet, dan hebben ze voornamelijk schutkleuren in meerdere tinten bruin, grijs en groen. Een heel enkele keer wordt een volledig zwarte axolotl geboren.

Eeuwige jeugd

Deze watersalamander heeft niet alleen een jeugdig uiterlijk, maar kan zelfs – zonder littekens – compleet nieuwe organen en ledenmaten aangroeien. Als hij door een ander dier wordt gebeten, of op een andere manier beschadigd raakt, groeien na verloop van tijd poten, kieuwen, staart of organen weer aan. Zelfs de hersens, ruggengraat en kaken kunnen volledig vernieuwd terug groeien. Mede daarom worden axolotls in grote getale gekweekt voor onderzoek. Wetenschappers willen maar wát graag weten hoe dit geheim van de ‘eeuwige jeugd’ werkt om zo mensenlevens te kunnen redden en verlengen.

In laboratoria en aquaria komen axolotls dus veelvuldig voor. Helaas verliest het sympathiek ogende diertje in het wild snel terrein. In het wild staat zijn status op ernstig bedreigd en is hij bijna uitgestorven door verlies aan leefgebied en vervuild water. Door middel van fokprogramma’s proberen natuurbeschermers en natuurparken het tij te keren. Laten we hopen dat de axolotl ook in het wild de eeuwige jeugd heeft!

Het bericht Maak kennis met de axolotl! verscheen eerst op Dieren.

Nieuwe staart voor alligator

De aangegroeide staarten waren alle afkomstig van jonge dieren. Het is nog niet bekend of ook bij volwassen exemplaren de staart weer kan aangroeien. Evolutionair gezien is het zeer interessant dat ook alligators, net als gekko’s en leguanen, over deze mogelijkheid beschikken. Jonge alligators zijn namelijk zeer kwetsbaar: ze vormen een prooi voor vogels, wasberen en andere alligators. Hun staart is een belangrijk instrument om zich voort te bewegen en daarom om te kunnen overleven. Als hun staart weer grotendeels kan aangroeien na een aanval vergroot dat hun kans op overleven enorm.

Nieuwe staart is geen exacte kopie

Bij verschillende soorten reptielen kan de staart weer opnieuw aangroeien, maar het resultaat is lang niet altijd vergelijkbaar met het origineel. Vaak is het bot in de kopie vervangen door kraakbeen omdat dit minder energie kost. Ook de geregenereerde staart van een alligator is minder lang dan het origineel en ziet er anders uit van kleur en patroon. Bij de gevonden exemplaren groeiden er geen skeletspieren terug.

Nieuwe staart voor alligator

Vrijwel geen enkel dier kan dus een exacte kopie van een verloren lichaamsdeel terug laten groeien. Het terug laten groeien van huidweefsel, zenuwcellen of bloedvaten is voor de meeste zoogdieren het hoogst haalbare. En ook bij reptielen is het kunstje beperkt tot een variant op het origineel. De enige uitzondering zijn axolotl-salamanders, zij zijn in staat om vrijwel identieke ledenmaten terug laten groeien.

Hoewel het vermoeden al langer bestond dat meerdere reptielen dit regenererend vermogen hadden, was nog nooit officieel vastgesteld dat dit kon bij alligators. De vraag is nu wat dit betekent voor de andere (grote) reptielen zoals krokodillen, kaaimannen en gavialen. Hebben zij dit vermogen ook? Ook levert de ontdekking waarschijnlijk meer inzicht op in de evolutie van dit verschijnsel van vogels en dinosaurussen. Waarom verloren vogels deze eigenschap en was er misschien ook een dinosaurus die dit ‘trucje’ kon?

Maar bovenal levert het waarschijnlijk waardevolle informatie op over de regeneratie van weefsels of zelfs lichaamsdelen bij mensen. Want als bij een relatief groot dier als de alligator dit verschijnsel mogelijk is, wat is er dan in de toekomst wel niet mogelijk bij mensen?

Het bericht Nieuwe staart voor alligator verscheen eerst op Dieren.

Het zal dierenliefhebbers vast niet ontgaan zijn: tienduizenden koala’s zijn omgekomen tijdens de zware bosbranden in Australië dit jaar. Ruim 60.000 koala’s kwamen om in de hevige branden, ademden giftige rook in of overleden aan uitdroging en hittestress. Daarnaast werd hun leefgebied aangetast en vielen ze daardoor extra makkelijk ten prooi aan roofdieren. De grijze zoogdieren, die alleen op dit continent voorkomen, hebben het dus zwaar. Heel zwaar.

Van uitsterven is nog geen sprake, maar de populatie is flink gedaald door hun benarde situatie en het zal moeite kosten om deze te herstellen. Daarom wil het Wereld Natuur Fonds (WNF) in samenwerking met landeigenaren nieuwe leefgebieden creëren. Over dertig jaar moet de populatie in het oosten van het land verdubbeld zijn.

Icoon van Australië

De koala is, net als dat andere icoon uit Australië de kangoeroe, een buideldier. De pasgeboren koala is niet groter dan een tuinboon en kruipt zelfstandig naar de buidel van zijn moeder waar hij zich voedt aan de tepel. Koala’s eten eucalyptusbladeren die voor andere dieren giftig zijn. Jonge koala’s eten de poep van hun moeder om zo gewend te raken aan die giftige stoffen. Heel handig dus, maar niet echt een smakelijk idee voor ons mensen.

Koala’s hebben naast de vele bosbranden te maken met nóg een probleem dat de populatiegroei tegenhoud. Veel van de dieren hebben chlamydia: een seksueel overdraagbare ziekte die ook onder mensen voorkomt. De ziekte zelf is niet levensbedreigend, maar kan wel leiden tot onvruchtbaarheid bij vrouwtjes. Ook is van koala’s bekend dat ze soms homoseksueel gedrag vertonen. Ook dat feit is niet ernstig, alleen komen daar geen nakomelingen van.

Sluipmoordenaar

Op veel foto’s zie je koala’s slapend in een boom. Omdat de taaie, giftige eucalyptusbladeren langzaam verteren en weinig energie leveren, hebben koala’s veel slaap nodig. Ze slapen zo’n 18 uur per dag en zijn dus maar 6 uurtjes per etmaal actief. Nou ja… actief… Koala’s zijn trage en niet zulke slimme dieren. Mede daardoor waren ze totaal niet opgewassen tegen de verwoestende bosbranden.

Maar ook zonder de bosbranden en chlamydia zou de koala het steeds moeilijker en moeilijker krijgen. De verhoogde Co2 in de atmosfeer is namelijk een sluipmoordenaar voor deze exclusieve eters. Hierdoor verandert de chemische balans in de eucalyptusblaadjes waardoor de dieren nu meer giftige stoffen en minder voedingsstoffen binnen krijgen dan voorheen het geval was. Ze moeten dus steeds meer eten, maar krijgen daarmee ook steeds meer giftige stoffen binnen. En zelfs de door miljoenen jaren geëvolueerde koalamagen zijn daar niet tegen bestand…

Het bericht Koala’s hebben het zwaar verscheen eerst op Dieren.

Fascinerende nieuwe kennis over haaien

Het blijkt bijvoorbeeld dat de hersenen van haaien vergelijkbaar zijn met die van ons. Sterker nog: doordat het prehistorische dieren zijn, ontwikkelden zij als eersten de ‘blauwdruk’ van de hersenen van de gewervelden. Een haai opereert dus niet louter en alleen op basis van primitieve instincten, maar is veel intelligenter dan vroeger werd gedacht.

Verder bleek uit onderzoek dat haaien veel verder reizen dan aangenomen werd. Door de dieren met gps te volgen kwam er meer duidelijkheid over migratiestromen van verschillende soorten haaien. Dat is zeer belangrijk, want met die kennis kunnen organisaties de haaien beter beschermen. Bijvoorbeeld door bepaalde gebieden, die door haaien op zoek naar voedsel frequent bezocht worden, uit te roepen tot beschermd gebied. Met slechts een paar aanpassingen kunnen veel meer haaien beschermd worden dan nu het geval is.

Fascinerende nieuwe kennis over haaien

Maar er is nog veel meer interessants te melden. Het blijkt bijvoorbeeld dat bamboehaaien kunnen lopen! Deze kleine haaisoort leeft en zwemt dicht bij de zeebodem en kan daar ook over heen lopen. Maar niet alleen in de zee laat de bamboehaai deze truc zien. Onderzoekers ontdekten dat hij zelfs korte tijd op land boven water kan lopen. Deze eigenschap hebben de haaien pas in de laatste 9 miljoen jaar ontwikkelt en hoogstwaarschijnlijk is deze evolutie nog steeds gaande. Dat lijkt misschien niet snel te gaan, maar als je bedenkt dat haaien langzaam evolueren en veel soorten nog vrijwel identiek zijn aan hun voorouders van 180 miljoen jaar geleden, dan wordt het toch een ander verhaal…

Super ninja haai

Verder ontdekten de wetenschappers dat walvishaaien, de grootste vissoort ter wereld, wel driehonderd jongen tegelijk bij zich kunnen dragen. Allemaal in verschillende stadia van ontwikkeling en van verschillende vaders. Zebrahaaien paren om zich voort te planten, maar vrouwelijke zebrahaaien kunnen dat ook zonder geslachtgemeenschap: dit wordt wel maagdelijke voortplanting genoemd.

Er werden zelfs nieuw haaien ontdekt! Bijvoorbeeld de zogenoemde ninja-lantaarnhaai. Deze zwarte haai leeft in de diepzee en geeft licht. Waarschijnlijk om vijanden af te schrikken of om prooi te verwarren. Als hij geen licht geeft, valt hij namelijk niet op in de donkere diepzee. De naam heeft de haai te danken aan de neefjes en nichtjes van de onderzoeker. Zij vonden het een echte “super ninja haai” vanwege zijn zwarte uiterlijk. Uiteindelijk werd het ninja-lantaarnhaai, vanwege de lichtgevende eigenschap.

De onderzoekers hopen natuurlijk dat door de verschillende onderzoeken er steeds meer bekend wordt over mogelijkheden om de dieren te beschermen en dat meer kennis leidt tot minder jacht, vervuiling en vernietiging van leefgebied. Want helaas zijn dat de voornaamste oorzaken van het potentiele verdwijnen van talloze haaiensoorten…

Het bericht Fascinerende nieuwe kennis over haaien verscheen eerst op Dieren.

Snelle nijlpaarden

Als een nijlpaard zich bedreigd of in het nauw gedreven voelt, zal hij niet aarzelen om de achtervolging in te zetten. Zowel op het land als in het water. Hij bereikt daarmee snelheden op het land tot 45 kilometer per uur! Daarmee is hij net zo snel als ‘De Snelste Man Op Aarde’ Usain Bolt. Helaas voor ons mensen voelt een nijlpaard zich regelmatig bedreigd. De aanval is de beste verdediging voor een savannebewoner. Zeker als er jongen in de buurt zijn, want de band tussen moeder en kind is nauw.

‘Gapende’ nijlpaarden

Als de situatie het toelaat, zal een nijlpaard altijd eerst een waarschuwing geven. Dit doen ze door hun grote bek wijd open te sperren en daarbij hun scherpe tanden te laten zien. Het is verstandig om ontzag te hebben voor deze tanden, want ze bijten dwars door hout, metaal en huid heen. De dreighouding van een nijlpaard ziet eruit of hij gaapt, waardoor menig safaritoerist op het verkeerde been is gezet. Maar vergis je niet: het gapen is een duidelijke waarschuwing naar concurrenten en vijanden.

Nijlpaarden blijven overdag in principe in het water. De zon in Afrika is veel te fel voor hun huid, dus blijft het lichaam van het dier grotendeels onder water. Alleen de ogen en neus steken boven de waterrand uit. Tegen de schemering komt hij het water uit en is vervolgens de hele nacht bezig met grazen en eten. De spaarzame momenten dat een nijlpaard overdag uit het water komt, wordt zijn huid beschermd door een soort huideigen zonnebrand die het dier uitscheid. Nog een grappig weetje: nijlpaarden zwemmen niet. Ze lopen en galopperen over de bodem. Dit doen ze wel heel snel, onder andere door de zwemvliezen tussen hun tenen.

Snelle nijlpaarden

Als een nijlpaard op de vlucht slaat, zal hij altijd naar het water rennen. Veel dodelijke ongelukken gebeuren tijdens dit soort momenten als toeristen bij de waterkant staan voor een mooie foto en een nijlpaard komt aangestormd. Hij ontziet daarbij niets of niemand en rent dwars door alle obstakels heen. Al met al behoort het nijlpaard dan ook tot de meest agressieve en dodelijke dieren van Afrika.

Het bericht Snelle nijlpaarden verscheen eerst op Dieren.